Historiek

VK Wegeltje

De voorgeschiedenis van VK Buizingen heet “VK Wegeltje” en speelt zich af van +/- 1965 – 1972 op het wegeltje (onze thuisbasis) achter de hof van de familie Barbé, in de wei van “Maurice den boer”, die zonder het zelf te beseffen, onze eerste trainer was. Dankzij “de boer” kon ons geen gebrek aan concentratie of snelheid verweten worden: eens hij met paard en kar opdaagde aan de “Ju” (voormalige paarden beenhouwer) moest er accuraat gehandeld worden: vlijmscherpe spurt naar de bal, tassen en kleren (die dienden als doelpalen), interval over de prikkeldraad, spurt naar de fietsen en duurtraining naar huis. Tussen haakjes, voormelde doelpalen stonden ongeveer 3 meter van de plaats waar de doelpalen van ons huidig veld staan. Tegenstrevers van toen waren o.a. ’t Cité (achter de Suzy),Don Bosco (op ’t Hoogveld) St.Vincentius (Geynstbos ) en Huizingen (op den Beemd ,in ’t zand). De eerste kern bestond uit: Marc Barbé, Gerard Deneu, Fred Neubourg, Patrick Swalus, en Eric Wouters,een tijdje later Jean-Piere Lauf, Ghislain Barbé, Luc Gernaye (die onze huidige voorzitter Julien Geresch aanbracht), Jean-Pierre Sergeant, de iets verder wonende Etienne Van Malder (van wie net duidelijk is of we hem gevraagd hadden of hij zichzelf opgedrongen had), de Bellemansen, de Stoobantsen, de Pottelberghs, de Ekers en (gelukkig maar) 1 Smismans en 1 Vyncke. Legendarisch uit deze periode is de organisatie van onze eerste eetkermis op de “meigemheide” in Dworp: in een beslag genomen huis, met een afgetroggeld varken, ”gekregen” drank,” geleende” koffie en bijgevolg een fenomenale netto-winst. Een tijdje later kwam een “schaa” professor achtig, kalend figuur met zware ivoren bril elke week enkele meters verder de hofwegel van de familie Barbé af naar onze “thuismachtchen” kijken. Zijn bespraaktheid bleek omgekeerd evenredig met zijn voetbalcapaciteiten. Enkele maanden later zaten we allen samen in de keuken van de familie Barbé voor de stichtingsvergadering van VK Buizingen.

Eerste eetkermis van VK Buizingen

Rond Pasen organiseert VK Buizingen haar Ju-en Steakkermis. Wat velen echter niet meer weten is, dat wij eind 1971,vlak na de stichting van de club dus, al een Pensenkermis hebben ingericht. Om geen zaal te moeten huren, mochten wij op de Meigemheide het buitenhuisje van René en Rosa, de ouders van Eric Wouters als locatie gebruiken. Over die pensenkermis doen nogal wat indianenverhalen de ronde maar wij houden ons aan nuchtere historische feiten. Omdat er in de plaats van de verwachte 40 bezoekers minstens 20 meer waren opgedaagd (en dat er zeker nog een dertigtal verdwaald op die winteravond op de Meigemheide en niet ter plaatse geraakt), zaten wij goed halfweg al zonder pensen. Niet getreurd: Rosa had thuis nog een ketel hutsepot in de koelkast staan en de laatste fase van het eetfestijn was dus een hutsepotkermis in plaats van een pensenkermis. Het heeft niet minder gesmaakt. De fenomenale winst van 4000 Bfr. Was net voldoende voor de aankoop van een stelletje gele VK Buizingen-shirts.

Van “VK Wegeltje” tot “VK Buizingen”

Of van den Biezeput naar den Biezeput in 29 jaar. Zoals eerder reeds gemeld is VK Wegeltje ontstaan rond de jaren 1965 langs de voetweg tussen die van op de Oude Alsembergse steenweg (nu Pallieterweidestraat) de Biezeput verbindt. In 1971 kwam Luc De Poorter zijn diensten aanbieden (reeds wat ervaring als secretaris bij Celtic Halle) bij VK Wegeltje en stelde voor om aan te sluiten bij de KAVVV en dus ook uitkomend in een officiële competitie tot groot enthousiasme van de aanwezigen. De naam VK Wegeltje verdween en er werd gekozen voor een officiële naam namelijk “VK Buizingen”. VK Buizingen kende zijn ontstaan in de keuken van de familie Barbé in de Kerckhove d’Exaerdestraat op 28 oktober 1971. Vriendenkring Buizingen was geboren en de eerste clubkleuren zijn nog steeds dezelfde, geel-groen, ook de kleuren van de gemeente Buizingen. Er werd een bal aangekocht maar …. er was geen plein. In afwachting van het seizoen 1972-1973 zocht VK Buizingen tegenstrevers die wel over een terrein beschikten en zo werd de allereerste wedstrijd gespeeld in november 1971 op het veld van FC Essenbeek. Midvoor Luc Gernaey scoorde in de allereerste minuut het allereerste doelpunt voor Buizingen, maar door gebrek aan ervaring verloren we tenslotte met 6-2.
Om aan een terrein te geraken voor onze thuiswedstrijden vraagden wij een onderhoud met toenmalig burgemeester Beckwé, maar die scheen ons niet au sérieux te nemen, later bewezen we dat we dit zeker verdienden. Intussen hadden we in de zomer van 1972 aan Julien Geresch gevraagd om voorzitter te worden, wat hij graag aanvaarde. Julien was een geboren organisator en zorgde dat er steeds voldoende centen waren zodat we niet in financiële moeilijkheden geraakten. Uiteindelijk geraakten wij tegen het begin van de competitie 1972-73 onderdak op het terrein van RC Wolvendries, waar we de eerste twee seizoenen aan de slag bleven. Af en toe een koeienstr… moesten we er wel bijnemen. Op sportief vlak liep alles lekker: na het seizoen 72-73 in 2e afdeling (in die tijd waren er maar 2 afdelingen), promoveerden wij dadelijk naar eerste en daar zouden we blijven tot in 1976,toen we op de laatste speeldag zakten. In 1974 verlieten we de Wolvendries om een jaar op Eiland Ruisbroek te spelen. Het jaar daarop kregen we de kans een eigen plein te huren aan het Krabbos. Een lage huurprijs, maar het plein was er ook naar, geen kleedkamers, geen elektriciteit, geen water, het veld bezaaid met stenen van de oude steenbakkerij. Uren voor de match moest er gewerkt worden om stenen van het veld te verwijderen, water met tonnen enkele honderden meters verder gaan halen enz….
Wij hielden het er 2 seizoenen vol en in 1977 trokken we naar het Jeugdcentrum Stroppen. In 1977 speelden we de eerste maal kampioen in 2e afdeling en tot 1997 speelden we onafgebroken in eerste afdeling. Weinige clubs deden ons dit na op uitzondering van Sparta Den Bos.
In 1974 startten wij met een tweede elftal en de spelers bleven zo talrijk toestromen zodat wij in 1979 zelfs een als enige club van het KAVVV met een derde elftal uitpakten.
In 1984 werd de eerste titel in hoogste afdeling binnengehaald na een ongemeend spannende competitie. Op de laatste speeldag moest er gewonnen worden van rivaal Sparta dat met 1 punt voorsprong aan de wedstrijd begon, maar wij wonnen met 1-2 na een ongemeen spannende wedstrijd. We namen ook de beker mee en tenslotte ook nog de supercup. Dit was het superjaar!

VK Buizingen 1984

In 1986 werd de beker en de supercup nogmaals binnengehaald. Dit waren de Buizingse gloriejaren en de daaropvolgende jaren bleven we steeds een toonaangevende rol aangeven door zeer regelmatig de kop van de hoogste afdeling te spelen. In 1993 veroverden we opnieuw, verassend, de titel in eerste afdeling; ook weer op de allerlaatste speeldag op het veld van Bobo Overijse waar we met 0-1 wonnen. Ditmaal moest Eiland Ruisbroek de duimen leggen en de finale van de Willemsbeker verloren we nipt van Polonia met 0-1. Enkele weken later veroverden we wel voor de derde maal de supercup tegen hetzelfde Polonia.
Nadien begon Buizingen stilaan minder vat te hebben op de tegenstanders, goede oudere spelers moesten vervangen worden en het was vechten tegen degradatie. In 1997 was het dan zover, VK Buizingen zakte naar 2e afdeling. De gouden jaren waren voorbij maar met de nodige vechtlust bleven we toch iedere zaterdagnamiddag 2 ploegen in competitie verband. Intussen hunkerden we naar ons nieuwe plein waar we al zo veel jaren moesten op wachten.

Het nieuwe plein

In november 99 was het dan zover, de kleedkamers waren nog niet volledig klaar, maar we konden niet meer wachten. We kregen de gelegenheid om de kleedkamers van het nabijgelegen turncentrum Start 65 te gebruiken zodat we onze eerste wedstrijd op eigen bodem konden spelen. Zowel de A- als de B-ploeg wonnen hun wedstrijd voor redelijk wel supporters, nadien zette de eerste ploeg een mooie reputatie neer door thuis maanden niet te verliezen. Verschillende nieuwe, jongere spelers werden aangesloten en Buizingen kreeg een tweede jeugd. In 2003 werden we dan terug kampioen in 2e afdeling zodat Buizingen terug in de hoogste groep kon spelen waar het 2 seizoenen zich kon handhaven. De druk om te winnen en de vriendschap samen houden werd te groot en sportief liep het wat minder. Toch werd er nog een zeer goede bekercampagne behaald door in 2004 de finale van de Willemsbeker te behalen. Buizingen, aan zijn 6e bekerfinale in haar loopbaan moest het onderspit delven van Fontaine Avenue. In februari 2005 moest Buizingen ook nog het droevig overlijden verwerken van hun meer dan 30 jaar trouwe voorzitter Julien Geresch die na een slepende ziekte overleed. Julien was altijd zo fier geweest op zijn Buizingen en zeker de laatste jaren, op het nieuwe veld rechtover zijn voordeur, waar hij 30 jaar mee gestreden heeft om dit plein in Buizingen te bekomen. Zo zijn we nu in 2006 aangekomen waar de Buizingse eerste ploeg mooi vooraan staat in het klassement terwijl de tweede ploeg, een mix van jong en oud, zijn mannetje kan staan in derde afdeling.

Zoals gezegd is VK Buizingen een bekerploeg, dat bewijst de 6 finales waarvan er 2 werden gewonnen en voor hun 35 jarig bestaan organiseren zij op 3 juni 2006 de finale van de van de Willemsbeker.